WSZYSTKIE POSTACI, ORGANIZACJE I WYDARZENIA
PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE
NOWY WŁAŚCICIEL
Halo?
Dzień dobry, jestem właścicielem DanBam w Itaewon, Park Saeroyi.
Słyszałem, że kupił pan nasz budynek.
Dzwonię, żeby się przywitać.
Świetnie.
Co za zbieg okoliczności.
Słucham?
To ja.
Jang Dae-hee.
Takie lanie
miał pan na myśli?
Nic sobie nie dopowiadaj.
PREZES JANG DAE-HEE
Powiedziano mi, że tamtejszemu barowi dobrze się powodzi.
Wartość budynku wzrosła,
więc uznałem to za dobrą inwestycję.
To w zasadzie zabawne.
Sposób, w który chciałeś mnie zniszczyć,
tak naprawdę przysłużył się Jandze.
Podstępne zagranie.
Nie chciałeś mnie o coś prosić?
Przyjdź jutro do Janggi.
To Jangga?
ODCINEK 8
- Tak. - Jangga Pub?
Kupili ten budynek? Po co?
Też się zastanawiam.
Mam ich dość.
Chcą się pozbyć kogoś, kto nie jest im na rękę.
Więc kupili budynek?
Ten facet nie ma hamulców.
Yi-seo.
Poza tym
nie mam pojęcia, jak ta bezwstydna baba ma czelność
prosić nas o lód.
I nie rozumiem, czemu Jang Geun-soo tu pracuje...
Dość!
Yi-seo.
Jeszcze słowo, to pożałujesz.
Pójdę po Yi-seo.
O rety.
Niezręczna sytuacja.
Co za chamstwo. Straszna z niej krzykaczka.
Przyniosę więcej lodu.
Nie trzeba.
Przepraszam.
Ty i ta Yi-seo.
Nie wiedziałam, że targają wami takie emocje.
- Co? - Nic.
Widzę, że jesteście sobie bliscy.
I ma rację.
Nie mogę brać od was lodu, głupio się czuję.
Czemu nie kazałaś załatwić tego jakiemuś pracownikowi?
- Daj mi to. - Ja to poniosę.
Możesz mi się odwdzięczyć po pracy.
Masz plany na weekend?
Mam bilety na przedstawienie, najlepsze miejsca.
Dwa. Chcesz iść ze mną?
Lubisz mnie?
Co?
Tak.
Ja ciebie nie.
Dlaczego nie?
Przez tego gnoja, Park Saeroyiego?
Przez pana Parka.
- Co? - Potrąciłeś go
i zabiłeś.
Był dla mnie jak ojciec.
Więc proszę cię...
nie próbuj mnie podrywać.
Panie prezesie, już przyszedł.
Ostatnio często się spotykamy.
Fakt.
PREZES JANG DAE-HEE
No więc mów.
Przyszedłeś się wykłócać?
Chce pan przejąć mój biznes?
Lepiej sprzedaj go szybciej niż później.
Żeby dostać rekompensatę.
Czyli o to chodzi?
Rekompensata...
nie byłaby zła.
Wiem, że ustawa chroni najmujących,
ale w tej sytuacji mogę zrobić, co chcę.
Kto wygra, jeśli sprawa trafi do sądu?
Jak będziesz pracował w czasie procesu?
Wyburzyłeś ścianę i zmieniłeś konstrukcję.
Mogę kazać ci przywrócić bar do pierwotnego stanu.
Ale takie szczegóły...
mnie nie interesują.
To o co panu chodzi?
O mojego syna, Geun-soo.
Dlaczego pozwalasz mu tam pracować?
- Potrzebowaliśmy pracownika. - Zwolnij go.
On o tym zdecyduje.
Czujesz się lepiej,
bo mój syn dla ciebie pracuje?
Panie prezesie.
Może to pan pompuje sobie ego kosztem swoich pracowników.
Powiedział mi, że jesteś silny.
Dlatego wykorzystam tę sytuację,
by nauczyć syna,
czym jest prawdziwa siła.
Kupił pan budynek, żeby popisać się siłą?
Nie tylko.
Wiem, że potrafisz być uparty.
Jeśli cię stamtąd wykurzę, otworzysz się gdzieś indziej.
Mylę się?
Tamten budynek też kupię.
Kupię każdy lokal, który wynajmiesz.
To jest
pańska definicja siły?
Mogę w prosty sposób przejąć kontrolę nad twoimi dokonaniami.
Nie nazwiesz tego siłą?
Ta rozmowa przypomina mi
nasze pierwsze spotkanie.
Wydalono cię ze szkoły, bo byłeś uparty
i nie chciałeś paść na kolana.
Nie masz już dość?
Park Saeroyi.
Co ja zyskam, jeśli zniszczę ci życie?
Co mam zrobić?
Kiepsko rozpocząłeś naszą znajomość, więc zacznijmy od nowa.
Padnij na kolana i przeproś.
Jeśli to zrobię, pozwoli mi pan
- dalej prowadzić firmę? - Oczywiście.
Jeszcze nie zrozumiałeś?
Emocjami nie zdobędziesz tego, czego pragniesz.
Jeśli uklękniesz i przeprosisz,
zapomnę o przeszłości.
Nie będę ci już niczego odbierał.
Pieniądze.
Myśli pan, że to o nie chodzi?
Między nami zaszło zbyt wiele,
żeby to było takie proste.
W tej walce nie chodzi o pieniądze.
Bo
jestem
pana wrogiem.
Gdy wyrzucono mnie ze szkoły, bo nie chciałem uklęknąć,
tata powiedział mi, że jest ze mnie dumny.
Wydalenie ze szkoły? Eksmisja?
Niczego
mi pan nie odebrał.
Moim zdaniem siły dodają nam ludzie.
Czerpię siłę z ich zaufania.
Geun-soo powiedział panu, że jestem silny?
Cieszy mnie to.
Stanę się
jeszcze silniejszy.
Jeśli twój biznes upadnie,
stracisz swoich ludzi.
To dzięki nim mogę prowadzić bar.
Czyżby?
Czyli będziesz walczył?
Tak.
To była ostatnia szansa.
Pożałujesz tego.
Chce pan zakończyć nasz spór?
Jest na to jeden sposób. Wie pan jaki?
Musi pan ponieść karę za swoje przewinienia
i paść na kolana.
Saeroyi.
No tak, w ciągu dnia pracujesz tutaj.
Tak. A ty?
Co tu robisz?
Rozmawiałem z prezesem.
Musimy opuścić lokal.
To nie koniec świata, spokojnie.
Trzymasz się?
Jestem tylko zły,
że będziesz mogła stąd odejść nieco później.
Głupek z ciebie.
Pani Oh, dokumenty są już gotowe.
Pora iść.
Idź, zobaczymy się później w Itaewon.
Dobra, do zobaczenia.
Kupił budynek?
Nie sądziłam, że będzie grał tak ostro.
Ja też nie.
Co teraz zrobi, skoro nie może prowadzić baru?
Powinien odebrać rekompensatę przed końcem wynajmu.
Znam Saeroyiego,
szybko znajdzie nowy lokal.
A może zamiast tego zająłby się moim biznesem?
Rozwój nowej firmy trwa.
Planowałem z nim o tym porozmawiać.
Trzyma się jakoś? Pewnie jest załamany.
Walczy z prezesem Jangiem.
W głębi siebie pewnie się gotuje.
Ale się nie martwmy.
Znam go od dziesięciu lat.
Odnosił sukcesy i porażki,
ale nigdy się nie poddawał.
Yi-seo!
Wczoraj wybiegłaś z baru, a dziś jesteś tak wcześnie.
Nie chcę gadać z nikim, kto ma na nazwisko Jang.
Przestań się do mnie odzywać.
Powiedz mi prawdę.
Wiem, że chodzi o Saeroyiego.
Powiedz mi, co zrobiła mu moja rodzina.
Niech ci będzie.
Nie znasz prawdy, więc nie miałeś się czym przejmować.
Co?
Naprawdę chcesz wiedzieć, co twoja rodzina
zrobiła naszemu szefowi?
Jesteście.
Nie możesz tak wybiegać, jesteś naszą menadżerką.
Szef się strasznie martwił.
Co?
Po co się martwiłeś? Nie jestem dzieckiem.
Myślałam, że będę pierwsza, ale wszyscy już są.
Cześć, Geun-soo.
To jaki jest plan?
Najpierw coś zjedzmy.
Słucham panią.
Słyszałam, że postanowił pan
kupić budynek, w którym jest DanBam.
No i?
Mogę spytać dlaczego?
Nie domyśla się pani?
Podejrzewam, co chce pani powiedzieć.
Ale nie mam nastroju.
Proszę uważać na słowa.
To do pana niepodobne.
Niepodobne do mnie?
Tak.
Nie powinnam tego mówić,
ale znam pana od ponad dziesięciu lat.
Czasem podejmował pan decyzje
wykraczające poza normy społeczne.
Wyraźnie uprzedzałem,
że nie mam dziś humoru.
Uważa pani, że nie powinienem go wyrzucać?
Tak?
Nawet jeśli podejmował pan takie decyzje,
wszystkie miały na celu
poprawę sytuacji firmy.
Ale zakup tego budynku był bardzo emocjonalny.
- A to nie jest... - Dość.
Wystarczy.
Może pani już iść.
PREZES JANG DAE-HEE
W tej walce nie chodzi o pieniądze.
Bo...
jestem
pana wrogiem.
Czy ja naprawdę
widzę w tym dzieciaku
swojego wroga?
Wiesz, co mi powiedział?
„Moje życie dopiero się zaczęło!
Osiągnę wszystko,
o czym marzę”.
Słowo w słowo.
Nieźle.
Daruj sobie tę opowieść. Słyszałam to już sto razy.
Lepiej zjedz wołowinę.
Co wy tacy nie w sosie? Pokłóciliście się?
Nie.
To nic, wy ciągle się kłócicie.
Pora na drugą kolejkę.
Dokąd idziemy?
Nie jestem wielkim fanem, ale może do klubu?
Klub brzmi świetnie, chodźmy.
Musiałeś dobrze się bawić na swojej pierwszej imprezie.
Myślisz, że się dobrze bawiłem? Gdy cię wtedy spotkałem...
- Co? - Skończmy ten temat.
Nie chcesz iść do klubu?
Nie o to chodzi. Zastanawiam się, czy będzie fajnie.
- Nigdy nie byłem w klubie. - Będzie.
Okej.
- Jedziemy. - Co ty robisz?
Patrzcie.
Wstawaj. Pokażę ci, jak się bawi w klubie.
- Tutaj? - Tak.
Na początek musisz się uśmiechnąć.
- Uśmiechnąć? - Tak.
Dobrze. Potem musisz dać o sobie znać.
- Dobra. - A po trzecie, zbliżyć się.
- Wracaj na miejsce. - Wybacz.
W koreańskich klubach
lepiej nie podrywać zbyt wiele kobiet.
To co mam robić?
Dokonać dobrego pierwszego wyboru.
„Podrywa mnie, bo ona go nie chciała?”
Kobieta nie może tak pomyśleć.
Co się dzieje?
- Nic. - Czepiasz się.
Nadal jesteś zły za to, co powiedziała Yi-seo?
Idźcie przodem, chcę pogadać z Geun-soo.
Dobra, widzimy się na miejscu.
- Dobra. - Chodźmy.
Chodź.
O co chodzi?
O Yi-seo?
- Wiem o wszystkim. - O czym?
Wiem,
co zrobiła ci moja rodzina.
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Bo to sprawa między mną
a twoim bratem i ojcem.
Nie dotyczy ciebie.
Wiedziałem,
że tak do tego podchodzisz.
Bo takie masz zasady.
Dlaczego chciałeś pracować
w DanBam?
Mówiłem już.
Potrzebowałem pieniędzy.
Szczerze mówiąc,
odniosłem wrażenie,
że potrzebujesz kogoś,
kto cię wesprze.
Może nie wypada mi tak mówić
i zabrzmię śmiesznie,
ale myślałem, że DanBam
i ja możemy
stać się dla ciebie wsparciem.
Dziękuję.
- Ale nie potrzebuję litości... - To nie litość.
Po prostu przypominasz mi
mnie samego.
Chciałem być twoim przyjacielem.
Nie myślałem o tym, co poczujesz,
gdy poznasz prawdę.
Przepraszam.
Nie.
Nie musisz.
Nie musisz
mnie przepraszać.
Geun-soo.
Przepraszam za to, co zrobiła ci
moja rodzina.
Za wszelką cenę
muszą ponieść karę.
- I co? Nieźle, nie? - Szykuje się dobra zabawa.
- Byłeś kiedyś w klubie w Korei? - Nie.
- Sam nie jesteś weteranem. - Jestem zawodowym klubowiczem.
Proszę.
No tak, mój dowód. Chwileczkę.
Nie trzeba.
Na kilometr widać, że jesteś pełnoletni.
Okej.
Stój.
- Skąd jesteś? - Co?
- Ja... - Jakie to ma znaczenie?
Ludzie z Afryki i Bliskiego Wschodu nie mają wstępu.
Jesteśmy w Itaewon, tak nie można.
Robi pan nam wstyd.
Przestrzegam zasad.
Skąd jesteś?
Jestem Koreańczykiem.
To pokaż paszport.
Mówiłem, że jestem Koreańczykiem.
Mój tata jest z Korei.
Mam problem z jednym dupkiem, przyślijcie kogoś na wejście.
Jak możesz o nim tak mówić, gdy stoi tuż obok?
Nie rób zadymy.
Odejdź, póki jestem miły.
- A jeśli odmówię? - Odpuść.
Nie wpuszczają Afrykańczyków. Pójdziemy gdzieś indziej.
Przecież mówiłem, że mój tata jest Koreańczykiem.
Chodźmy stąd.
Ja też jestem Koreańczykiem.
Jak możesz być Koreańczykiem?
- Masz ciemną skórę. - Hej...
Jesteś...
Jesteś okropna!
- Toni! - Czekaj!
Toni, dokąd uciekasz?
Toni!
Boże.
- Co mu odbiło? - Nie chcieli go wpuścić.
Co? Czemu?
Nie wpuszczają Afrykańczyków.
To właściciel decyduje.
Powtarzał, że jest Koreańczykiem.
Wkurzył się, bo go nie broniłam.
Musisz być taką świnią?
Od wczoraj cały czas mnie wkurzasz.
Co?
To oczywiste, że nie jest Koreańczykiem.
Yi-seo, daj już spokój.
Ty też odpuść, szefie.
INTERNAT BOGWANG SALA DO NAUKI
DANBAM
JESTEŚ ŚLICZNA
UWAŻAJMY NA SIEBIE I ZBIJMY FORTUNĘ
Co mam robić?
RASIŚCI
PRZYNOSICIE WSTYD NASZEMU KRAJOWI
ZAWSTYDZACIE KOREĘ
PIEPRZCIE SIĘ
Co za...
- Co ty masz na kurtce? - Co?
To nic.
Co będzie z pubem?
Musimy się wynieść.
- Co to? - Dobra firma.
Ta inwestycja się opłaci.
Nie mam pieniędzy na inwestycję.
Czemu po prostu nie zamkniesz knajpy?
W porównaniu z inwestycjami to mały zysk.
I duże ryzyko.
Powiększy się, gdy Jangga wejdzie ci w drogę.
To ważny czas.
Powinieneś skupić się na zdobyciu wsparcia pani Kang.
A ty chcesz się przenosić do nowego lokalu.
To bez sensu.
Nie.
Jeśli zainwestujesz rekompensatę...
Nie będę inwestował.
Co z prezesem Jangiem?
Kupi każdy budynek, w którym coś wynajmiesz.
Zejdź na ziemię.
Z takim wrogiem nigdy nie osiągniesz sukcesu.
Jest pewien sposób.
Jaki?
Zadzwonię do pani Kang i poproszę ją o spotkanie.
Nie możesz.
Przykro mi.
DANBAM
Wcześnie przyszedłeś. Ciężko ostatnio pracujesz.
Cześć.
Yi-seo.
Co?
Możemy pogadać?
DANBAM
O co chodzi?
Bardziej opłaca się
zostać tutaj niż przenosić bar, nie?
To chyba oczywiste.
Ja...
zwolnię się z DanBam.
O tym chciałeś gadać?
Wrócę do domu pod warunkiem,
że mój ojciec
da spokój Saeroyiemu.
To jest
najlepsze wyjście, nie?
Tak, zrób to.
Będę wdzięczna.
Boże.
Faktycznie jesteś okropna.
Jak już trochę potańczycie
i powiesz jej kilka komplementów...
Chce ci się pić?
Mam tam stolik. Usiądziesz ze mną?
Nie musisz mówić nic więcej.
I wtedy ta noc będzie twoja.
- To szaleństwo. - Zarąbiście.
Co?
- Słucham. - Nie jest ci zimno?
I czemu jesteś taki zamyślony?
Chcę z panią porozmawiać.
O czym?
Prezes Jang kupił lokal, który wynajmuję.
Ho-jin już mi mówił. Potrzebujesz pożyczki?
Nie.
Chcę wycofać miliard wonów z moich udziałów.
Stracisz jakikolwiek wpływ na Janggę.
Przepraszam.
Ho-jin miał zupełnie inny plan.
Myślałam, że zapomnisz o barze i mi pomożesz.
Nie prowadzisz żadnego znanego biznesu. Naprawdę musisz
ryzykować wszystko dla małej knajpy?
Jest dla mnie ważna.
Wiem, ale prezes Jang z łatwością ci ją odebrał.
Mój bar
to moi współpracownicy.
Toni nie przyszedł.
I nie odbiera telefonów.
Powiedz mi.
Czemu nie przeprosisz Toniego?
- Niby czemu? - Wiedziałem, że to powiesz.
Soo-ah, czemu to dźwigasz?
Ja to wezmę.
Dzięki.
Chyba dałam ci do zrozumienia, że cię nienawidzę.
A ty ciągle tu przyłazisz.
Gdzie Saeroyi?
Jesteś.
Cześć, Soo-ah. Znowu przyszłaś.
Oddać piwo, które od was wzięłam.
Nie jestem tu mile widziana?
Nie ma żadnych klientów?
Byli, ale przed chwilą wyszli.
Rozumiem.
Szefie.
Co?
Geun-soo chce coś powiedzieć.
DANBAM ZAMKNIĘTE
O co chodzi?
Cóż...
chcę się zwolnić.
Co ty gadasz?
Dlaczego?
Bez powodu.
Tak będzie lepiej.
Jeśli chcesz odejść
ze względu na twojego ojca i brata,
wolałbym, żebyś został.
Lubię cię. Jesteś dla mnie jak młodszy brat.
Geun-soo może dogadać się z ojcem,
jeśli przestanie tu pracować.
Dogadać się z ojcem? Co to znaczy?
Dogada się, żebyśmy mogli pozostać otwarci.
Nawet jeśli dostaniemy rekompensatę, będzie trzeba znaleźć nowy lokal,
opłacić agenta i remont.
To koszt kilkuset milionów wonów.
Najlepiej będzie, jeśli zostaniemy tutaj.
I zostaniemy, jeśli Geun-soo odejdzie.
Co o tym myślisz?
To dobry pomysł.
Geun-soo musiał się tu czuć głupio.
Wyobraź sobie, co on...
MENADŻERKA JO YI-SEO
Co ty robisz?
Nie zasługujesz na to,
żeby być tu menadżerką.
Ale...
Saeroyi, czekaj.
To moja knajpa.
Empatia.
Znów ci kogoś szkoda.
To...
To tylko empatia.
Jak długo będzie dla ciebie przeszkodą?
Zawsze oglądasz się na wszystkich wokół.
Franczyza? Lider branży gastronomicznej?
Jak chcesz to osiągnąć?
Zapomnij o Jandze.
Jeśli będziesz prowadził interesy w ten sposób, nie masz z nimi szans.
Nie chcesz nikogo stracić.
Bo DanBam jest jak rodzina.
Ale przejrzyj na oczy.
Zatrudnij kogoś innego, to będzie po problemie.
Ile pieniędzy musisz stracić, zanim weźmiesz się w garść?
W biznesie liczą się zyski...
Nie!
Jeśli to jest biznes, nie chcę się tym zajmować.
Szefie, proszę...
Nie chcę stać się taki jak on.
I zobacz, jak na tym wyszedłeś.
Za chwilę nas stąd wyrzucą.
Nie chcę,
żebyś ponosił straty.
Co z tego, że nas wyrzucą
i stracę kilkaset milionów wonów?
Jangga jest moim wrogiem.
Nic dziwnego, że mnie atakuje.
I tak by do tego doszło. To nic.
W tej chwili denerwujesz mnie ty.
Myślałem, że jesteś po mojej stronie.
Powiedziałam to dla twojego dobra.
- Martwi mnie... - Dlaczego?
Czemu chcesz zwalniać
mojego przyjaciela dla mojego dobra?
Przepraszam.
Nie powinienem na ciebie krzyczeć.
Pójdę ochłonąć.
Rozumiem cię.
Ale to ja jestem tu menadżerką.
Bez względu na twoje ideały
w końcu cię stąd wyrzucą.
Nie mamy pewności, że to się nie powtórzy.
Zaryzykowałam dla ciebie wszystko.
Weź za to odpowiedzialność.
Przedstaw jakieś rozwiązanie.
Jesteś idealistą.
Prezes zawsze dotrzymuje słowa.
Nawet jeśli przeniesiesz się gdzie indziej ze swoimi pracownikami,
sytuacja kiedyś się powtórzy,
o ile czegoś nie wymyślisz.
Dlatego chcę wycofać udziały.
Żeby ochronić swoich ludzi.
Nie pozwolę prezesowi Jangowi mieć nade mną władzy.
Nie masz innego rozwiązania.
Kupię własny budynek.
Co ty wygadujesz?
To moje rozwiązanie.
Kłamał.
Znasz go.
Saeroyi nigdy nie kłamie.
Możemy porozmawiać?
MENADŻERKA JO YI-SEO
Czego chcesz?
Chcę ci pomóc.
Nie słyszałaś, co mówił mój szef?
To nasz biznes. Nie mieszaj się.
Nie.
Chodziło mi o Saeroyiego.
Pracujesz w DanBam ze względu na niego, prawda?
No i?
Gdyby Saeroyi bezwzględnie walczył o zyski,
nadal by ci się podobał?
Do czego dążysz?
Znasz
jego przeszłość.
Dla niego najważniejsze jest to, żeby postępować przeciwnie
niż prezes Jang.
Jak wiesz,
to nie jest łatwe.
Ani dla niego,
ani dla innych, którzy to widzą.
Ale Saeroyi się nie zmieni.
Nikt go nie zmieni
Jest bardzo silny.
Jeśli chcesz go zdobyć,
nie próbuj go zmieniać.
Musisz być po jego stronie.
Zrozumieć go.
Ty pewnie rozumiesz go doskonale?
Nie za bardzo.
Dlatego nie jestem po jego stronie.
Pójdę już.
Po co mi to wszystko mówisz?
Bo...
Sama nie wiem.
Nie chciałam wracać do pracy.
Przestaniesz już o niego zabiegać?
Nie.
Nie muszę.
Mówiłam ci.
Saeroyi się we mnie kocha.
Wiesz co?
Naprawdę cię nienawidzę.
Cóż...
wiem.
Głowa do góry, ślicznotko.
Gdyby Saeroyi bezwzględnie walczył o zyski,
nadal by ci się podobał?
Raz?
Nie skończy się na razie, będzie kolejny!
Może teraz by mi się upiekło.
Ale wiesz co?
Taki jeden raz
może zmienić całe twoje życie.
Dziękuję za wszystko.
To podwójna stawka.
Jeśli lubisz tu pracować,
daj z siebie dwa razy więcej.
Możesz to zrobić?
KOREA
RASIŚCI PRZYNOSICIE WSTYD NASZEMU KRAJOWI
Nie możesz tego zrobić dobrze?
On jest naprawdę dziwny.
Dziwny,
ale go lubię.
Jang Geun-soo.
Yi-seo.
Przepraszam.
Musisz być na mnie zły.
Jak mogę cię przeprosić?
Nie jestem zły.
Jesteś.
Nie bez powodu.
Miałam serce z kamienia.
Od dawna się przyjaźnimy.
Zawsze masz kamienne serce.
Nie zwracasz uwagi na innych
i jesteś egoistką.
Widzę, że bardzo cię zraniłam.
Ale lubię cię taką,
jaka jesteś.
Chyba wcześniej wyraziłam się niejasno.
Teraz powiem wprost.
Kocham naszego szefa na zabój.
Próbuję być dla ciebie miła, mimo że mnie wkurzasz,
bo chcę być po jego stronie.
Więc
nie wchodź mi w drogę.
Muszę już iść.
URZĄD DZIELNICY YONGSAN
Już to panu mówiłem.
Muszę się powtarzać?
Nie mogę udostępnić poufnych informacji bez jego zgody.
To nie jest nieznajomy, to mój tata.
Proszę spojrzeć.
Zdjęcie to nie dowód na ojcostwo.
Musi pan przynieść zaświadczenie o pokrewieństwie.
Wtedy sprawdzę dane.
Wczoraj ze współpracownikami z DanBam byłam w klubie w Itaewon,
ale nas nie wpuścili,
bo jednym z naszych pracowników
jest Toni z Afryki.
Nie wierzę, że nadal istnieje rasizm.
- Nieźle. - To międzynarodowa dzielnica.
Nienawidzę tych rasistów.
Przynoszą wstyd całemu krajowi.
To się nadal dzieje?
To tylko kolor skóry.
Jesteś.
Cześć.
Ty to zrobiłaś?
Co?
No...
tak.
Mówiłeś, że jeśli ktoś zadziera z twoimi ludźmi,
zadziera z tobą.
Dlatego to przemyślałam.
Zabiję wszystkich, którzy wejdą ci w drogę.
Yi-seo, to zabrzmiało kozacko.
Gdzie Toni? Przyszedł już?
Spróbuj do niego zadzwonić.
Co? Patrzcie.
- Ja... - Toni.
...BYŁAM W KLUBIE W ITAEWON...
Jestem Koreańczykiem.
Wiesz co?
Nie wyglądasz jak Koreańczyk.
Czemu tak o sobie mówisz?
Co ona robi?
Mój tata jest Koreańczykiem.
Przyjechał do Korei spotkać się z moją babcią.
A ja przyjechałem tu go znaleźć.
Gdy go znajdę,
zdobędę koreańskie obywatelstwo.
Jestem Koreańczykiem.
Ale jeszcze nie masz obywatelstwa.
Czyli nie jesteś Koreańczykiem.
- Yi-seo. - Pomogę ci
znaleźć twojego tatę.
Yi-seo.
Zrobię, co w mojej mocy.
Przepraszam,
że nie byłam po twojej stronie.
Boli mnie brzuch.
Muszę iść do łazienki.
Jest.
Od razu mi lepiej.
To graffiti było dziecinne.
Lepiej użyć głowy.
Boże.
Czekaj.
Oddaj mi moją plakietkę.
To?
Przypnij mi ją.
Trudno dogadać się z takimi jak ty.
Ale spróbuję cię zrozumieć.
Dziękuję.
Ale ty dojrzałaś.
To ostatnie, z centrum handlowego Jiin.
Dobrze.
Poza tym
do lokalu po DanBam wprowadził się nowy najemca.
Musieliśmy go wywalić.
Trzeba było zdusić to w zarodku.
Kup lokal, do którego się przeniósł.
A wiesz, gdzie to jest?
Cóż...
Kupił lokal przy ulicy Gyeongridan-gil.
Co?
DANBAM
Zapraszamy.
Tutaj?
- Trochę w lewo. - Teraz dobrze?
- Chyba tak. - W lewo?
No dobra.
Szef zawsze dotrzymuje słowa.
- Przed nami jeszcze dużo pracy. - Fakt.
Dzień dobry, otwieramy nowy bar.
Otwieracie tu knajpę?
Dzień dobry, miło panią poznać.
Czemu kupiliście ten lokal?
Nie ma pan dobrego nosa.
Dlaczego?
Co rok ktoś tu plajtuje.
O rety.
W razie czego dzwońcie.
- Dobrze. - Rety.
CHWILÓWKI
Co ona mówiła?
Że tu wszyscy splajtowali.
Mój bar
to moi współpracownicy.
Ludzie.
W biznesie najważniejsi są ludzie.
Nie jesteśmy organizacją charytatywną.
Musimy zarabiać.
Trzeba spojrzeć na to szerzej.
Kto zaufa firmie, która jest niekonsekwentna?
Jeśli stracimy zaufanie, to koniec.
Jaki ojciec, taki syn.
Wycofał swoje udziały
i kupił lokal?
Chciałem panią odwiedzić i przeprosić.
Dziwię się, że tu pani przyjechała.
Przeprosić?
Za to, że wycofałem udziały.
Zaburzyłem pani plany.
Już ci to mówiłam.
Procent. Dwa miliardy wonów.
To tylko liczby. Twoją misją
było to, żeby prezes Jang odwiedził twój lokal.
Nie chodziło o pieniądze.
Nadal chcesz ze mną współpracować?
Oczywiście.
Prezes Jang i Jang Geun-won.
Chcesz się na nich zemścić, tak?
Powinniśmy mieć taki sam cel, jeśli mamy współpracować.
Zemsta to wszystko, na czym ci zależy?
Zemsta.
Może później.
Moim celem
jest wolność.
Wolność?
Chcę, żeby moje słowa i działania miały taką moc,
że nikt nie zadrze ze mną ani z moimi ludźmi.
Nie chcę, żeby ktokolwiek miał na mnie wpływ.
Chcę żyć,
podejmując własne decyzje,
i nie cierpieć przez swoje przekonania.
Rety.
Gadka godna idealisty.
Ale mi się podoba.
Wolność, o której mówisz...
Cieszmy się nią razem.
Dobrze.
Siła i ludzie, o których mówił...
Niczego
mi pan nie odebrał.
Niczego mu nie odebrałem?
Co?
Z wiekiem
jestem coraz bardziej małostkowy.
Masz lokal na własność?
Cały czas idziesz do przodu.
Nie jestem zaskoczona.
Poczekamy, zobaczymy.
Podobno co rok ktoś tam plajtuje.
Nie wyglądasz na zmartwionego.
Cóż...
Bo mam swoich ludzi.
Nadal będę w nich wierzył.
Zazdroszczę ci.
Co?
Czego?
Bardzo ci na nich zależy.
- Bo... - Naprawdę jej potrzebujesz, nie?
Yi-seo.
Żebyś doprowadził do tego,
że nie będę musiała tam pracować.
Potrzebujesz jej, prawda?
Prezesie Jang, już przyszła.
Proszę ją wpuścić.
Spodziewasz się kogoś?
Dołączyła do nas niedawno,
ale nie wyobrażam sobie
DanBam bez Yi-seo.
SPECJALNE PODZIĘKOWANIA DLA SON HYUN-JOO
DANBAM ZAMKNIĘTE
DANBAM OTWARTE